Klopjacht

Het jachtseizoen loopt bijna af in Frankrijk. Fransen, net als Duitsers, zijn fanatieke jagers. Vooral in januari en februari zie je hier overal oranje hesjes, die moeten jagers hier verplicht dragen (ze zijn dus niet van de “gele hesjes” ;)) en hoor je regelmatig een stevige knal. Langs mijn huis loopt een pad het bos in. Dat stuk bos loopt na een stevige klim dood op de doorgaande weg. Ik heb dus niet veel last van overmatig bosverkeer, soms een rij quads of crossmotoren. En, in het jachtseizoen wordt het stuk bos 2 of 3 keer opgeklopt, om het wild op te jagen.

Ongeveer een maand geleden was duidelijk de Hoofdprijs neergestreken in “mijn” stukje bos. In de kortste keren reden er 3 grote 4x4s over mijn modderige bospad, met blaffende drijfhonden in manden in de achterbak. Verderop in de vallei stonden 2 heren met geweren strategisch opgesteld. Na een hoop geblaf volgden een paar geweerschoten en kwamen de jagers in beweging. Het was een hele bezienswaardigheid, omdat de bomen geen blad meer hebben was het ook redelijk te volgen en ik zag honden en mensen druk in de weer, maar geen zwijnen of herten. Dat hebben ze zo een middagje volgehouden. Ik ben boodschappen gaan doen in het dorp verderop. Op de weg terug naar huis zag ik, in een open grasveld een kudde everzwijnen op weg naar het volgende stuk bos. Die dag was het 1-0 voor de everzwijnen.

Een andere “klopjacht ” die gelukkig succesvol verliep is het zoeken naar een opdracht als zzp’er. Inmiddels ben ik freelance aan de slag bij een leuke organisatie in een combinatie van risk management en audit. Ik doe dit werk vanuit huis in Frankrijk, een heel geslaagde combinatie. Het is heel leuk om mijn ‘oude’ vak te doen, deze keer niet in de financiële sector, wat het ook vernieuwend maakt (voor mij).

Omdat ik in verband met het zoeken naar freelance werk, de afgelopen maanden enkele keren van huis weg moest, zijn de paarden voor een paar maanden naar de plaatselijke manege gegaan. Indigo komt daar ook vandaan, dus voor hem was het een soort thuiswedstrijd. De paarden hebben daar de enorm koude periode goed doorstaan, dik ingepakt met dekens. Nu zijn ze gelukkig weer thuis, en dat voelt weer `compleet´!

Het voorjaar komt er natuurlijk weer aan, en daarmee een paar relevante vragen voor mij zoals: ‘ligt die mesthoop eigenlijk wel op de goede plek?’ ‘wil ik de moestuin daar wel’? om nog maar te zwijgen van ‘ga ik dit jaar weer hooi van eigen land halen’? Wat betekent dat een groot stuk moet worden beschermd tegen ‘paardenvraat en paardenhoeven’ en het handig is om een paddock te creëeren voor ze (steun en zucht, dat betekent: paaltjes slaan).

Zaken die ik vorige zomer, toen ik hier net kwam op een bepaalde plek bedacht had, zoals dus de mesthoop en moestuin, daarvan wijst de praktijk nu uit dat het niet altijd even praktisch is.
Ik heb een stuk grond van ongeveer 500m2 langs het weggetje. Dit is turf en een afvoergebied van water dus erg drassig. Je kunt er, met andere woorden, niet veel mee, maar het is wel ideaal voor een klein stukje mesthoop. En dus ben ik nu de jungle aan het temmen die daar groeit. Een hele klus: er staat een uit zijn krachten gegroeide hazelaar die allerlei scheuten heeft laten groeien, en die zijn op hun beurt weer overwoekerd met bramen. Ik denk dat ik zo’n 2 uur bezig ben geweest om een stukje van 10m2 vrij te krijgen. Op zich een leuk oppervlak om te beginnen met een mesthoop.
De overige 490 m2 zijn een mooi project voor de uurtjes waarin ik eens zin heb om rucksichtloss te ‘hakken’.
Voor wie daar in Nederland nog bezigheidstherapie zoekt: wees welkom! Ik heb een stuk grond beschikbaar waar je werkelijk al je eventuele frustraties op kunt botvieren, hahaha!

Verder is vorige week (eindelijk) de dakdekker geweest om een aantal verschoven dakleien te vervangen. Ik had de offerte daarvoor de vorige zomer al opgevraagd, en er ook op aangedrongen dat ze voor de herfst zouden komen, aangezien het bij regen en westenwind gewoon lekt in een deel van mijn schuur (en het hele dakgespante is van hout…). Er was mij plechtig beloofd dat ze voor de herfst komen konden; waarschijnlijk bedoelde ik ‘herfst 2020’ en zij ‘herfst 2021’; dat ging dus heerlijk op zijn Frans. Afijn, geheel onverwacht zijn ze toch nog gekomen, en nu ben ik blij, want mijn dak is weer ‘dicht’. En het goede nieuws daarbij is dat het hout al dat lekkende water goed heeft doorstaan.

Zo blijf ik bezig met het verder aanpassen en veranderen van de boel hier. Plus dat het bezitten van een oud huis zijn geheel eigen verassingen met zich meebrengt. Zo had ik deze winter ineens geen stromend water meer in huis, waarschijnlijk als gevolg van vuil vanuit de hoofdleiding. Er stond wel enorme druk op de leiding wat tot gevolg had dat de wateraansluitingen van de tuinkraan en in de stal zijn ontploft. Ik had een prachtige fontein in de tuin en in de stal…Nadat ik die water toevoeren had afgesloten, deed mijn stromend water in huis het weer. Dus in de weer geweest om alle ontplofte koppelstukken weer te fixen. Vreemde dingen gebeuren er met oude leidingen! En nu gaan we weer verder alsof er nooit iets gebeurd is… Tot de volgende keer maar weer!