Van modder, Noordzee en zzp

Beste allemaal, daar ben ik weer! In een nat, niet al te koud (5 graden) Bourgogne, waar de haard inmiddels de hele dag brandt. Gezellig!

Er is weer veel gebeurd sinds mijn vorige blog waarin ik schreef over de Franse formulieren die ik in die tijd had leren kennen. Inmiddels zijn er weer een paar bij gekomen.

Helaas, de grootste bulk van mijn baan hier in de Bourgogne bleek te bestaan uit het, voor heel veel andere mensen, invullen van precies die standaard formulieren. En natuurlijk zat er bij tijd en wijle iets anders tussen, maar al met al was het een dusdanig geestdodende baan dat ik binnen de kortste keren niet meer sliep en met maagpijn naar mijn werk ging. Nooit geweten dat zoiets écht bestaat (je hoor het soms), maar het kan dus, en het leek mij geen gezonde toestand om in te verkeren.

Na nog een paar weken de kiezen op elkaar met een niet-zeuren-gewoon-doen houding, was het wel duidelijk dat dit echt niet iets was wat ik op een lange termijn ging volhouden. En zo geschiedde, dat ik per december daar ben gestopt. Best een hele beslissing, maar ook een reële opluchting om niet meer 40 uur per week jezelf te dwingen iets te doen waar je echt erg ongelukkig van wordt.

Et donc, me voilà, oftewel: en nu? Ik heb een eigen bedrijfje opgestart -alle formulieren die ik daarvoor moest invullen waren inmiddels bekend. En ben nu druk op zoek naar freelance jobs in de hoek van risk management en informatiebeveiliging. Wie het leest, zegt het voort, zegt het voort !!!
Een aantal potentiële opdrachten leek erg serieus te worden, en dat was reden om voor een maand naar Nederland af te reizen. En wat denk je, kom ik naar Nederland, gaat Nederland in lock-down – voor het eerst wat mij betreft, een echte serieuze lock-down zoals die in Frankrijk ook bekend is. En ik had nog zo gehoopt in Nederland naar de kapper te kunnen ! Nouja.

Helaas is geen van de 3 “echt serieuze” freelance jobs iets geworden, er heerst toch iets van Corona-vrees, want opdrachten worden ineens ingetrokken of uitgesteld. Niet de beste tijd om te starten als freelancer.
Het was heel gezellig om weer bij familie te zijn in Nederland met de feestdagen. Maar ook weer prima om weer terug te gaan naar mijn stekje hier, in Frankrijk. Bij aankomst kreeg ik een prachtig pak sneeuw als cadeau.

• 

• 

De sneeuw bleef niet lang liggen (gelukkig), de weg naar het huis werd echt keurig schoongemaakt door de gemeente, helemaal prima. Dat de electriciteit uitviel en er geen stromend water meer was vanwege vuil in de leiding, dát was minder! De electriciteit was in 10 minuten weer terug, om weer drinkwater te krijgen heeft 2 dagen geduurd! Wat deels kwam omdat er een zondag tussenin zat. Niet alleen word je daar inventief van maar ook erg gelukkig als alles het wel weer “gewoon” doet. “Het nieuwe normaal”, zeg maar ?

Ik ben nu de laatste formele zaken aan het afronden voor mijn eigen bedrijfje. Naast het zoeken naar freelance jobs, ben ik begonnen om mijn bescheiden droom voor dit terrein vorm te gaan geven. En daar word ik ook erg enthousiast van.
Deze zomer lag de nadruk er vooral op om alles dat nodig was voor de paarden, af te krijgen voordat ze hier zouden aankomen. Het is fantastisch dat dat is gelukt en dat ze er staan!
Uiteindelijk wil ik op dit terrein niet alleen paarden houden, maar ook een deel “Perennial garden” hebben. Volgens mij is dit een echt Engels begrip en is er geen Nederlands woord voor (en al helemaal geen Frans woord): om een tuin te hebben waar voornamelijk eetbare vaste planten in staan die zelf een ecosysteem vormen (met andere woorden: zo min mogelijk intensieve verzorging nodig hebben).

Anders dus dan de standaard moestuin, waar de meeste planten éénjarig zijn. En dat lijkt misschien simpel, maar is het niet. Daar komen hele wetenschappen bij kijken zoals verschillende hoogtes / lagen in je planten/bomen, schaduw en zon uiteraard, windrichtingen en de bodemhuishouding. In deze klei/leem grond is waterhuishouding een echt ding. Dat zal de Nederlanders ‘op klei’ bekend zijn! Je glijdt uit over de modder in de kletsnatte bovenlaag… maar ga je graven, dan blijkt dat de grond eronder droog is, en de bovenste kleilaag dicht geslagen. Zie de twee foto’s onder!

Met weidepaaltjes heb ik wat denkbeeldige planten en bomen op een plek uitgezet. Het helpt zeker om het ‘plaatje’ visueel te krijgen.
Ik was deze week dus weer aan het graven. Deze keer beducht op grote stenen en granietlagen in de grond. Dat viel deze keer gelukkig reuze mee! Niets wat een pikhouweel niet kan oplossen 😂.

Vandaag ben ik naar de ‘Pepinière’ het dichtst in de buurt geweest, heel aardige mensen die trots zijn op hun bedrijf dat al 3 generaties bestaat. De eerste boom, een appelboom, is geplant. Hopelijk zullen er zo nog wel een heel aantal bomen volgen.

I will keep you posted, en: à la prochaine!