Le pur sang anglais

Het laatste blogbericht was al weer van een paar weken geleden. Er gebeurt dan ook van alles!

Vorige week was de overdracht van mijn huis in Nederland. Het huis was voor het overgrote deel al leeg, maar toch is het verbazend hoeveel spullen er dan nog van Nederland naar Frankrijk gesleept moeten worden! Wat fijn is aan Nederland, is dat alle spullen – en dan met name paardenspullen- op korte afstand in honderd soorten en maten verkrijgbaar zijn. Aan de andere kant kun je je afvragen hoeveel spullen een mens eigenlijk nodig heeft. Maar voor nu was het even fijn dat ik in 1 winkel alles bij elkaar kon verzamelen dat ik dacht nodig te hebben, zonder daarvoor een hele roadtrip door mijn Franse departement te hoeven maken.

“Al” die spullen waren nodig omdat de zoektocht naar een tweede pony of paard gelukkig met succes is verlopen! En dat is heel belangrijk, want paarden kun je niet alleen houden. Daar worden ze erg onrustig (of onhandelbaar) en diep ongelukkig van. Ik heb lang gezocht naar een kleine pony als gezelschapsmaatje. Maar het blijkt dat de meeste kinderen hier wel paardrijden en kleine pony’s zijn dus gewoon niet te vinden. Er zijn er heel veel, maar ze zijn niet te koop. Op internet staan wel advertenties, maar als je die gaat afbellen dan blijkt de pony die ze hebben geadverteerd er ineens heel anders uit te zien, een ander ras of geslacht te zijn of eigenlijk toch niet te koop. Dat is dan weer een bijzondere ervaring met Franse verkoop via internet!

Ik had via-via gehoord dat er een pony te koop stond op “een manege bij mij in de buurt”. Na een toeristische route van drie maneges in de buurt, vond ik uiteindelijk de manege waar het om ging. De pony bleek geen pony te zijn, maar een paard. En geen merrie wat ik eigenlijk zocht, maar een ruin. Maar na een week zonder succes zoeken was ik al lang blij dat er ‘iets’ te koop stond waar ik niet 3 uur voor in de auto hoefde te zitten! Het bleek een Engels Volbloed te zijn, al wat ouder, en dientengevolge met wat ouderdoms gebreken. Maar gewoon een leuk dier, en na een mooie buitenrit was de deal gesloten.

En “de deal” was geen dag te laat gesloten, want onverwacht werd mijn pony uit Nederland sneller naar Frankrijk getransporteerd dan voorzien! Hoewel het transport op zichzelf rampzalig is verlopen, het arme dier deed er 4 volle dagen over in plaats van de ene nacht en ochtend die mij was beloofd, kwam mijn pony heelhuids en met een goed humeur aan op de manage in Frankrijk. En daar staan ze dus momenteel met zijn tweeën. Binnenkort zullen ze samen verhuizen naar mijn nieuw gebouwde boxen bij mij thuis.

Naast de korte trip naar Nederland en het zoeken en vinden van een paard, gebeurt er tussen de bedrijven door natuurlijk ook nog van alles op en rondom huis! Zo is er inmiddels stromend water aangelegd in de stallen, wat een hele hoop gesjouw met emmers zal schelen! Daarnaast heb ik op mijn land een natuurlijke bron, waar al oude leidingen en waterkraan op waren aangesloten, waarschijnlijk al zo’n 50 jaar geleden. Deze leiding en kraan hebben we weer aan de praat gekregen. Met de langdurige droogte van nu komt er niet veel water uit de bron, maar het is goed om een extra waterpunt te hebben! Je kunt bij mij dus nu kiezen uit kraanwater of bronwater. Al zou ik dat laatste niet aanbevelen, ik heb zelf de gok nog niet gewaagd 🙂 .

Verder heb ik paaltjes geslagen aan het begin van het weiland, om een hek te maken. Daar kwam een pikhouweel aan te pas! De leem is door de droogte erg hard geworden en daarnaast liggen er stenen van graniet onder de grond. Maar gezien het feit dat de paarden binnenkort komen, was er weinig keus en moest dat hek er gewoon komen. Als ik mag kiezen tussen 15 kuub hout versjouwen of 12 paaltjes slaan in keiharde steenachtige grond, dan kies ik voor het hout… Maar anyway, de klus is geklaard en het hek staat er. En dat is weer een klus afgevinkt van de to-do-list. De koeien keken met belangstelling toe vanaf de andere kant van het hek.

Salut a tous vanuit een heet (40*) en erg droog Bourgogne!