Je zou denken dat je met een Frans huis en een Franse baan al een heel eind op weg bent met “regelen” van je emigratie. Maar niets is minder waar. Het leuke stuk is het regelen van een gezellige veestapel. Ik bedoel, wat is nou één hond op een stukje land van een paar hectare? Zo ongezellig. Hetzelfde geldt natuurlijk voor de ponies. Een paard alleen is geen goed idee. En dat er nog zeker ééntje bij moet komen, is bepaald geen straf.
Uiteraard moet het hele spul ook mee- emigreren. Met honden gaat dat nog in een auto. Met de paarden is dat natuurlijk een ander verhaal. Dus met het regelen van de paardenstapel, wacht ik nog even totdat meneer nummer 1 is gearriveerd in Frankrijk. Als je het dan over regelen hebt: internationaal paardentransport is ook een vak apart. Dat vrachtwagens bij mij vóór het huis niet terecht kunnen, soit. Maar komen ze uberhaupt in het dorpje vlakbij en past zo’n truck over een slingerend Frans D-wegje? Om het niet te hebben over een slingerend Frans weggetje dat helemaal geen nummer heeft…?!
En dan heb ik het nog niet gehad over de plantjes. Je leest het goed: de plantjes. Erg jammer dat de plantjes die ik had gekocht om in het voorjaar in de Franse tuin te zetten, inmiddels zijn uitgegroeid tot een volwassen, respectabele omvang. In mijn Nederlandse tuin wel te verstaan, want daar heb ik ze maar geplant toen het niet meer mogelijk was de grens over te gaan. Zie je het al voor je: een verhuizende artisjok? De reizende rabarber? Serieus: bij emigreren komt meer geregel kijken dan je denkt!
lavieenmorvan.com 